Hausttur til Svartavatnet!

Fredagskveld vart Ann Irene, Marit og eg, einige om å ta ut på tur til hytta ved Svartavatnet på laurdag. Vi hadde hatt strålande haustver heile veka, så vi såg for oss ein nydeleg dag i fjellet…

Eg vart litt meir skeptisk til veret då eg kikka utav vindauga laurdags morgon – skodda låg langt ned etter fjellsidene og det var yr i lufta.

Men dette stoppa ikkje oss, og Ann Irene slo gang på gang fast at det var meldt sol klokka 1600. Vi starta turen kl. 1100…..

På god veg opp mot Bremstølen

Eg syntes det gjekk greit oppover mot Bremstølen. Det var perfekt turtemperatur og ikkje meir yr i lufta enn at vi kunne gå uten jakker og kun i ulltrøyene.

Ein liten pitstopp på Bremstølen. Dei ser litt molefonkne ut her, damene, men eg trur ikkje dei var det 🙂

Vi var no komen inn i skoddeheimen og lurte nok litt på heile greia – var det nokon vits i å gå heile vegen til Svartavatnet? Vi gav oss i allefall ikkje her, og ikkje så lenge etterpå stod vi….

….på Sundstølen.

No var skodda ganske tjukk rundt oss, men likevel ikkje forurolegande tjukk enda. Medan vi stod her og tenkte og funderte på vegen vidare, vart vi forbigått av eit anna turfylgje på 6-7 personar. Då dei berre peisa forbi, vart det ikkje så vanskeleg for oss å bestemma oss for å dilta etter heller. Og så fekk vi eit lite håp om at når vi kom opp til hytta, så hadde dei fått fyrt i omnen og var klar for å gå på heim att 😉

Ei dame til spratt forbi oss på toppen av bakken etter Sundstølen, men så vart vi aleina igjen.

Det er lagt ned eit utruleg stort arbeid med å tilretteleggja stien i fjellet her! Det har stort sett vore litt snøflekker igjen her når eg har vore her tidlegare, så eg har ikke før lagt merke til kor mykje stein som er lagt på plass for at vi skal kunne gå mest mogleg tørrskodd.
Og vi gjekk og vi gjekk….

Det er ikkje spesielt krevjande å gå her, men det er eit lite stykke frå toppen av Sundstølen og inn til hytta. Men vi klarte oss fint – det var igrunnen unormalt lite møsing og klaging på turen i går. Det var faktisk kun Ann Irene som kunne informera om at ho klaga litt inni seg dei siste par hundre metrane «kva i svarte gjer eg her? Kvifor gjer eg dette?». Dog med god grunn – då vi nærma oss hytta fekk vi iskald motvind m/yr. Og då meiner eg ISKALD!!

Så det var veldig deileg å endeleg skimta hytta i skodda. Det rauk ikkje i frå pipa…
Desse to valgte kvar sin variant på veg over til hytta. Det kom faktisk eit par etter oss som skulle overnatta på hytta. Det kunne gått riktig ille iom at ho eine sklei og datt på toppen av «brua» og hang halvegs utover steinane der kor det er lengst ned. Med tung sekk på ryggen var det ikkje så enkelt å koma seg opp att, men det gjekk heldigvis bra.

Så er det jo denne hersens Covid-19 situasjonen vi må ta hensyn til. Vi vurdert ikkje eingang å ta plass inne i hytta – vi visste jo at dei som hadde passert oss allerie sat der inne. Nei, då gjekk vi heller rett i ….

…vedskjulet 🙂

Altså, i nøden… Men det gjekk heilt fint å kroa seg til i vedskjulet. Vi var ein augenblink litt rett for at Ann Irene skulle riva ned heile skjulet, for det var eit sabla musk med å finna seg til rette opp på vedsekkane, men ho roa seg etterkvart 🙂

Utsikt frå vedskjulet på hytta ved Svartavatnet.

Vi fekk på oss litt tørre og varme klede, og fann fram nista. Men sjølv om 2,5 personar av oss sat i le for vinden var det ikkje akkurat så varmt å sitja her. Det var ikkje lenge før dei som sat inne i hytta la i veg på heim. Likevel vurderte vi ikkje å gå inn, vi skulle snart på heimatt vi og. Dessutan hadde dei jo ikkje brydd seg med å fyra i omnen…

Litt varm drikke og niste i kroppen….
….så var vi klare for å…
….ta fatt på heimturen.

Det var så KLADT her oppe med hytta. Sjølv om eg beint fram har gløymt å skriva at skodda forsvann så snart vi hadde satt oss i vedskjulet, og sola kikka innom av og til. Det hjalp ikkje bitten – det var framleis ISKALDT her. Eg prøvde å ta nokre utsiktsbileter, men klarte ikkje å halda kamera lenge nok i ro til å få tatt klare bileter….

….og har difor knabba dette frå Ann Irene – som klaga på at ho ikkje huskar sist ho hadde sånn neglebit 😉
Synd det ikkje viser på biletet, for i det vi forlot hytta såg det ganske så koseleg ut å vera her. Dei to som skulle overnatta hadde fått fyr i omnen, og det rauk i frå pipa 🙂

Men no var vi kun opptatt av ein ting – koma oss så rask som mogleg langt nok ned til vi kom oss vekk i frå den kalde vinden…

Marit langa i veg…
Vi måtte ned hit før vi byrja å få varmen i oss. Enda litt kald vind, men no byrja vi kjenna varmen i frå sola dei gangene ho kikka fram.
Nærmar oss Sundstølen igjen no.
På toppen av Sundstølen

I det vi passerte Sundstølen var det slutt på både vind og kulde. No gjekk vi over til å klaga på kor varme vi var 🙂 For dette var som å koma til ei ny verd, og sola kikka fram titt og ofte.

Det vart så fint no, at vi tok oss tid til ei god, lang pause på Bremstølen.
Fekk eit mektig syn då ei dame m/hund fekk denne ørna til å letta og ta seg ein runde over oss 🙂
Marit jakta på enden av regnbogen…
….og obligatorisk sjølvfi 😉
Flotte haustfargar på Bremstølen.

Då vi forlot Bremstølen hadde vi heilt gløymt at vi berre for ei lita stund sida var redd vi skulle frysa ihel oppi fjellheimen 🙂 I skogen ned i frå Bremstølen var det ikkje eit vindpust og sola stod rett på. Då vi endeleg nådde ned til parkeringsplassen trur eg ingen av oss lenger fraus 😉

Vi fekk ikkje det fine haustveret vi hadde hatt tidlegare i veka på denne turen, men vi fekk i allefall MYKJE VER 🙂 Alt i alt trur eg alle var godt nøgd med laurdagens utflukt når vi summerte opp 🙂

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.