Ei strålande helg i Hardanger 🌞🌞

Denne helga har eg faktisk vore ein tur utanfor kommunen igjen – på ein liten aupairreunion på Lofthus 😀

Det er skremande å tenkja på, men det er heile 32 år sidan aupairkarriera mi i Innsbruck – og sidan «Den harde kjernen» på 5 nordmenn og 3 svensker traff kvarandre 😀 I helga skulle vi 5 norske treffast på Ullensvang hotell. 2 måtte diverre melda forfall. Så no får både dei og svenskane orsaka oss – vi (Kathrine, Grethe & Anita) har no opphøyda oss sjølve til «Kremen» av «Den harde kjernen» 😉

Eg tok ut tidleg laurdag for å treffa dei to andre på Hotel Ullensvang 😀 Fekk såvidt plassert bagasjen…

… før det var på med turkleda. I hine hårde dagar gjekk vi kun pub til pub tur – no går vi til fjells 😉

Vi bestemte oss for å gå opp til Munketreppene, og la i veg.

Sjå desse flotte solsikkene – i alle variantar 🌞🌞
Eg har faktisk ei fortid her og – som servitør på hotellet sommaren 1993. No treng dåke ikkje leita etter ein gamal diplom der A. Enæs er utnemnt til Månadens Ansatt på veggene i hotellet – ingen som heller brun saus frå tallerkenen ned i den blågrå parykken til ein amerikansk gjest kjem nokon gong til å bli utnemnt til Månadens Ansatt!! (No merka hverken gjesten eller leiinga dette, så det er vel trygt å vedgå 32 år etterpå 🤣)

På vår veg oppover gjekk vi, sjølvsagt, forbi fruktrer i store mengder. Dette skiltet er sikkert satt opp etter eg var på morellefestival i høge hælar eingong for hundre år sidan…
Det gjekk på opp – i strålande september ver 🌞🌞

Vi gjekk stort sett på skogsveg oppover. Og vi gjekk, og vi gjekk, og vi gjekk, og vi gjekk – skulle vi aldri koma opp til desse Munketreppene??? Det var mykje lenger å gå enn vi hadde sett for oss.

Ein selfi på vegen – helst for å kunna senda til dei andre som ikkje var med, for å visa kor spreke vi var 😉
Flott utsikt når vi kom opp i fjellsida.
Omsider nådde vi opp til Munketreppene 😀👍

Litt usikker på kva eg forventa ang. disse trappene – kor mange variantar kan ein finna i fjellet? Dette var jo ikkje så mykje annaleis enn sherpatrappene til Skålafjell. Bortsett frå lengda då..

Ja, for her gjekk vi og, og gjekk og gjekk – og til slutt gjekk vi lei 🤣 Vi gjekk litt til og litt til for å finna ein plass å ta pause. Men vi måtte gje oss på det og – for no kom folkemengda som hadde gått Dronningstien frå Kinsarvik, på ned. Og det var reine 17.mai toget – vanvittig mengder med folk. Vi fann det enklast å snu og…

… bli ein del av flokken 😱

På eit punkt hoppa vi av, fann att skogsvegen…

.. og fann oss ein plass i ro og fred, utan folk, for å eta nista. Sjå kor blid ein kan bli berre av at Anita opnar sekken sin 😉
Litt uklar i blikket – det skuldar eg på lufta i høgda 😉

Så var det å gå ned att heile denne vegen vi hadde gått opp. Grethe hadde nemnt Lofthus Sideri meir enn ein gong på turen, og heldigvis hadde dei ope når vi kom ned..

Så då kosa vi oss litt her, før vi gjekk på hotellet og prøvde bassenget..

Ferdig bada, gjekk turen vidare langs strandpromenaden bort til Lofthus Ekspedisjon – nok ein plass Grethe hadde nemnt meir enn eingong 😀

Ein selfie av nyvasaka damer både frå basseng og dusj. Gysla fin bakgrunn…
På Ekspedisjonen vart det både pizza og litt meir cider på oss 😀

Men no var vi faktisk slitne. Vi har jo tapt oss litt på desse 32 åra – vi held ikkje ut til den lyse morgon lenger. I allefall ikkje på Lofthus..

Vi avslutta kvelden med litt mimring og bobler på hotellet, før vi tok kvelden.

Opp og hopp, og vi møttes til frukost kl 0900, før vi sat oss ut i sola.

Der vart eg minna på enda ei kort karriere eg har hatt, moglegvis den aller kortaste…

Kathrine hadde nemleg tatt med eit minne eg hadde fortrengt – vi vann pokal i ei fotballturnering i Innsbruck!!! No hadde ho hatt denne pokalen i 32 år – det var på tide å gje den vidare…
…. Så no er eg komen heim med dette blikkfanget – Ehrenpreis der Tiroler Sparkasse 🤣🤣🤣 Det verste er jo at «kroppen» er mørkegrøn marmorlookalike, så denne passar jo og inn på det nymala kjøkenet mitt….

Vi sa farvel til Grethe, før Kathrine og eg gjekk ein runde på Fruktstien.

Det er eple-og pæretid i Hardanger no. For ordensskuld, ingen epler vart skada, ete eller plukka under denne seansen 😉

Tilbake på hotellet, tok Kathrine og eg farvel og, før vi køyrte kvar våg veg.

Dette var ein fabelaktig tur på alle måtar. Det er ikkje ofte vi møtes, men det merkar vi ingenting til – vi er akkurat lik som når vi traff kvarandre for 32 år sidan 😀 (I allefall inni 😉) Mykje mimring, lått og løye – måtte det ikkje gå 4 år til neste gang 😀

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.