Blådalshytta 🌞

Forrige søndag bestemte Ann Irene og eg oss for at det var på tide med ein fjelltur att. Sidan eg er mektig lei av å gå dei same turane oppatt og oppatt, foreslo eg å leggja turen til Blådalshytta…

.. dels fordi der har eg ikkje vore sidan dagen den offisielt vart opna, og dels fordi eg slett ikkje har opparbeida meg nokon stor fjellturkondis i laupet av sommaren 😉

Ann Irene hadde ikkje vore inn til hytta før, så ho tente på den ideen – så då vart det slik 😀

Stien til Blådalshytta startar i byrjinga av vegen opp til Møsevatn. Før stod det eit fint skilt der, no er det borte. Men ein kan nesten ikkje gå feil.

Litt opp og ned nett i byrjinga….
…. men så skal ein berre gå og gå langs Blådalsvatnet.

Dette er ikkje noko særs krevjande tur med tanke på at ein skal opp og ned fjellsider – turen rundt vatnet er stortsett bortetter. Men eg hadde gløymt..

… kor krevjande stien er! Det er ikkje fullt så mykje stein som her heile vegen, men stein i stien er det frå A til Å!

Eg var veldig glad for at eg hadde tatt på fjellskoa med god støtte på ankelen, for eg trur ikkje eg hadde føtene planta beint i bakken peikande framover i det heile tatt på denne turen 😀

Det skjer ikkje så mykje rundt vatnet, men det er flott og gå å sjå på Blådalsvatnet slike fine dagar. Varmt var det og 🌞

Då eg var på opninga av hytta, gjekk vi ned eit skar, rundt ein knaus og opp ein bratt bakke til hytta. Eg huskar det var snakk om å merka ei alternativ rute. Nokre lokale (går eg utifrå) kom nemleg til hytta ovante fjellet.

No ser det nesten ut som om det er den alternative ruta som er best merka, så då prøvde vi oss på den. Då vart ein liten del av turen ny for meg og 😀 Ein liten pust i bakken for å fotografera…
… deretter såg eg ikkje så mykje meir til Ann Irene….
….
… før vi stod på toppen å kikka bort og ned på hytta 😀

Men trur ikkje at det no var beine vegen for å koma seg i mål. At ein ikkje tok risikoen med å senda alle som ville vera med på opninga av hytta denne vegen, skjønar eg godt.

Eg insisterte på å fylgja stien… Ann Irene trippa fint ned ved sida av den… Burde vel ikkje vedgå dette, men det er ikkje sekken som har kilt seg mellom to steinar her – det er ræva… 😉
Endeleg nede, kunne vi spasera det siste stykket bort til hytta – fint omgransa av haustfargar 🍁🍂🍃
Hytta ligg fint til med utsikt ned mot Blådalsvatnet.

Dette er ei forholdsvis stor hytte som er open for alle. Mange overnattingsplassar – talte vi 14 madrasser? Kjøken, spisekrok, vedomn etc.

Men utifrå gjesteboka er ho ikkje så altfor ofte i bruk – så her er det berre å hiva seg rundt 😀

Vi skulle heller ikkje bruka hytta denne dagen. Tok oss nett tid til ein kikk, fotografera litt..

… utsikten ut vindauga, før vi lukka døra att bak oss.
Det må forresten vera Bjørndalstraversen vi kikkar rett bort på frå hytta??

No virra vi litt rundt hit og dit for å finna ein plass vi kunne kvila og eta niste. Vi hadde gått nesten heile vegen i sok, men her «inne» var det overskya og kald vind.

Vi enda halvvegs opp fjellsida på tilbakevegen før svolten tok oss, og vi måtte ta pausen. Det var fint her altså, litt i le for vinden og ikkje så kaldt. Nista vart grilla på solostoven min, og kanskje vi hadde ein marshmallow eller to til dessert 😉
Så gjenstod det berre å ta siste etappe rundt vatnet att, så var turen over.

Dette er ein fin tur, og den blir sikkert enda finare når haustfargane slår skikkeleg til. Men du må kanskje vera om deg vil du gå turen i år – kven veit kortid snøen kjem… 😉 Husk gode sko med støtte på anklane! 😀

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.